از اونجایی که کمرم هنوز کامل خوب نشده دیروز یه خانمی رو گفته بودم بیاد که خونه تکونی رو برام انجام بده البته که مامانم بود ولی اون خانم رو اوردم که مامانم کار نکنه و خسته نکنه خودشو چون روزه هم بود. بعد از ظهر که کارا تموم شد پسرم رو گذاشتم پیش مامانم و با همسرم رفتیم یه دوری بزنیم و یه اختلاطی بکنیم.

به همسر گفتم پول این خانمه رو نقدی بدم یا خودت میزنی به کارتش؟

( تو پرانتز بگم که همسرم به واسطه شغلش بخشی از درامدش به صورت نقدیه که میاره خونه و میریزه توی یه کشو و در واقع اکثرا اون پول نقدا رو من استفاده میکنم، اگه برام پول بزنه هم بازم من از اون نقدیا استفده میکنم:/ )

اولش گفت فرقی نمیکنه بعد دوباره گفت نقدی بده میخوای.

داشتم توی اینستا یه چرخی میزدم یه پستی اومد برام که اون دعای سحری که قدیما همش پخش میشد روش بود و تصویرشم یه خونه با چیدمان خونه های دهه هفتاد و یه سفره ساده که روی زمین پهن بود تو کپشن هم نوشته بود فکر کن چشماتو باز کنی و ببینی برگشتی به ۳۰ سال قبل و مامانت داره بیدارت میکنه برای سحری خوردن!

حالا برای من که به ۳۰ سال نمیرسه من هنوز یک سال مونده تا ۳۰ سالم بشه ولی با دیدن این ‌پست چنان بغضی گلومو فشار داد و چنان منو برد به روزای خوش گذشته که هیچ وقت اینطور حسرت گذشته رو نخورده بودم.